Kriebels

Mijn ogen springen open. Buiten hoor ik vogels naar elkaar fluiten. De één nog luider als de ander. Het lijkt wel alsof ze het tegen elkaar opnemen. De tonen springen van hoog naar hoger. Normaal zou ik me nu nog een keer omdraaien rond dit tijdstip, diep onder de dekens duiken. Maar vandaag niet, vandaag stap ik mijn bed uit, met twee goede benen. Ik had kriebels, overal. Het was…

Wereldmens

Mijn hand streelde door een tapijt van schapenwol. Het lag over de bank van zijn busje. Een bus die heel wat uithoeken van Europa had gezien, zo vertelde hij terwijl hij een teug van zijn kruidig ruikende sigaret nam. De schapenwol was afkomstig van zijn eigen schaap, ging hij verder, het lag al jaren over de bank in zijn busje en dat was te zien. Het was ergens aan het…

Wanneer het er niet meer is

Bij elke beweging schiet er een pijnscheut vanuit mijn knie door mijn been. Elke omwenteling wordt de pijn heviger. Negentig keer per minuut probeer ik het te verbijten. Mijn kont schuif ik over het zadel, maar de pijn die blijft. ‘Misschien gaat het wel over met een paar dagen rust…’ dacht ik die avond nog. Langzaam trok het bonkende gevoel in het gewricht weg. Fietsen leek weer mogelijk. Maar toen…

Lijntjes

Elke ochtend worden ze duidelijker zichtbaar. Liggend op mijn alsmaar zuurder wordende bovenbenen. Lijntjes, gebrand door de Spaanse winterzon. Het contrast tussen wit en gebroken wit wordt elke dag een beetje groter. Ze waren wit, spierwit. Ik keek door de huid van mijn benen heen. Geen schrijntje van een bruine gloed te herkennen. Geen glimmende benen als gestel maar enkel een paar melkflessen. Een winter lang waren ze verstopt onder…

Onbreekbaar

De winters in Nederland, ze zijn guur, koud en lang. De natte en vuile wegen lijken eindeloos. Eindeloos lang, eeuwig rechtuit. Geen mooie uitzichten, enkel een troosteloze witte mistbank die je vergezeld. De banden die over het natte asfalt rollen sproeien vuil en water in mijn gezicht. Tussen de stroompjes water door probeer ik het juiste wiel te vinden. Ik zie niets anders dan korrels zand en druppels water, maar…

Wanneer het net niet meer leuk is – Drenthe 200

Het is misschien wel het bizarste dat ik ooit gedaan heb. Een wedstrijd van 200 kilometer, op de mountainbike en dat gedeeltelijk in het donker. Iets wat het best te omschrijven is als een kruising tussen de Elfstedentocht en een Touretappe uit 1910. Wat daar leuk aan is? Ik weet het ook nog niet precies, terwijl ik er echt 8,5 uur lang over na heb kunnen denken. Daar stond ik…

Ik geef niet op

Al kilometers reed ik alleen. Uit mijn mond hing een sliert van speeksel en slijm. Mijn handen zaten vastgeklemd in de beugel. Ik bewoog enkel mijn benen. De mannen in de bezemwagen staarden al een eeuwigheid naar mijn bezwete rug. Af en toe werd ik aangemoedigd door een verdwaalde supporter. Het waren de laatste kilometers, in de laatste koers. Ik werd er niet beter van, het maakt ook eigenlijk niets…

De langste nacht – 200km nightride

Waarom reden er zaterdagnacht 9 renners door het bos? Die vraag heb ik mezelf ook een aantal keren gesteld. Omdat het kan, zei ik dan maar tegen mezelf. Wat is er leuk aan een mountainbiketocht van 200 kilometer? Heel weinig, enkel de voorpret en de voldoening nadat de heldendaad heeft plaatsgevonden. En natuurlijk, niet te vergeten, de kudotoppers op Strava. Want, laten we eerlijk zijn, daarvoor doe je het toch!…

« Nieuwere berichten1 ... 3 4 5 6 Oudere berichten »